Plattdeutsche Gedichte

Siever-Johanna Meyer-Abich-1

Siever-Johanna Meyer-Abich

  Süsterke

Veer Jungs, de stunn’n as för’n Wunner.
Denn wat dor nu bi Mama unner
De Däken lagg, dat was `n Wicht!
Un sowat geew dat hier noch nich.

„Ochhär, wat is das Lüttje zort,
De hett ja zaß noch düchtig Ort…“
Se wagen hör haast nich antopacken,
Se meen’n, denn bräken’s hör futt de Knaken.

Gau wort dat lüttje Minske grooter,
Wort all so’n rechten leewen Prooter.
Man denn – denn queemt: „Dat is all mien!“
Nä, sä de Jung, un dat weer sien!

Un denn geevt futt’n groot Gebrull,
Wenn een hör sä, wat se nich sull.
De Handjes dor, de Handjes hier,
Denn bruukt se’n Penn, un denn Papier.

In Huus, in Tuun is’t all verdwaalen,
Wat se man sücht, will se sück haalen.
Dor röppt `n Jung: „Wor is de Zäg,
Mien Sgriever is all wär mal weg!“

Un jeden Dag givt bold Gebrull,
Wiel se nich will, wat se woll sull.
Am meesten argern d’ Jungs hör Kleer:
Alltied moot der wat Nees wär her.

Futt treckt se’t an, un denn up Straat –
Ook mit de nee Pyjama-Staat!
Un Lü blievn stahn un lachen bloot:
„Nu kiekt äbn an, wat wort’s all groot!“

Un stadig kriegt dat lüttje Sgepsel
Van een of anner wat up Decksel.
Man denn kann sück de “Zäg” so währn,
Dat sück de groote Brörs verfährn.

„Mit Frolü sulln sück sienläben
Am besten heel un dall nich quälen!
Dat is di’n Sort! Herrjehgetnä,
De laten nargends een tofrä.

Nix as hör Kleer hemm de in Kopp,
Alltied wat Nees! Alltied tip-top!
Un futt dormit na anner Lü!
Dat s’ sück nich sgamt! De kieken di!

Uns’ Martin kriegt s’ all makkelk unner –
De is so fien – dat is gien Wunner!
To Sgann hau’n kannst hör ook wär nich,
De Düwelsbra – se is ja `n Wicht!“

*

Antke Poppken hör Sockjes

Antke Poppken, dien Sockjes
sittn ja middn unner de Foot!
Antke Poppken, dien Footjes
de sünd ja to groot!

Kumm is her, Wicht –
kumm gau is äbn her up mien Sgoot:
Sünd de Sockjes to lüttjet
of de Footjes to groot !

Ochhär, mien lütt Antke,
ick lööw haast, ick moot
mit de Sgär `n Stück afsniedn
van elker lütt Foot…

Man Minschen, dat geiht nich,
denn queem der ja Bloot,
un denn weern der kött Töntjes
an Antkes lütt Foot!

Weetst wat, Leew? Giv her, Kind,
de Sockjes nähm `k mit,
un de brei ick die langer,
van rot un van witt!

Nu weg mit de Sgär!
Nu kummt der gien Bloot,
un bold is der nix mähr
to lütt of to groot.

*

Uns’ Koh

Uns’ Koh heet Capriole,
dat denkt Jo äb’n an!
Dat sgall’n nu intholl’n,
son orrigen Nam’.

Cap… Capri… wo ´st nu denn!
´n Enn´ bün´k der mit hen,
man dat Steertje, dat sgütt mi
all wär nich in d´ Sinn.

„Dat Steertje?“ seggt Opa,
„is`t Best`der noch van!
Ick roop bloot van ,Ole’,
denn kummt he all an.”

*

Kalennermann

Kalennermann,
Kalennermann,
wor kummst du denn dit Johr mit an!
Hest du ook an uns Kinner docht?
Hest du uns ook wat Moijs mitbrocht?

Kalennermann,
Kalennermann,
hier kummt ‚n Koppel Kinner an!
Wi Kinner hörn der ook mit to –
mit Ratselsradn, Gedichtn un so!

Kalennermann,
Kalennermann,
kiek di uns’ rode Wangen an,
wenn wi all dien Geschichten läsen!
Du musst Geschichtenunkel wäsen!

*

Bi’t Luntjen

Ick hebb vandaag ant Luntjen west,
oh Junge, dat was di’n Pläseer!
Mör’ Tacken, dröög Struukwark, oll Wuddels un Holt,
un wat d’r an Strunt noch weer.

Un de Wind, de joog mi de Blaaden tohoop,
un de puusde de Flammen in d’ Lücht.
Un dat knitter un gleu un sung so moi –
ut mien Bost kweem ‚n deepe Sücht:

„Du harrst doch vanmörgens son leepen Verdreet,
de smiet man noch baben upt Für!“
Erst grummel dat in mien Hart, man ick dee’t,
een Armvull un noch een … övert stür.

Mien Tuun, de wur sgoon, un mien Hart, dat wur licht,
ick stunn mit de Förk in de Hann’,
un de Flamm greep van Bliedskup haast in mien Busk.
„Sgei ut“, sä’ck, „maak hier nix tosgann!“

Wi hemm’ noch `n Sett spölt, de Flammen un ick,
um uns to streek de iwerge Wind.
Wi dree’nt, wi höören vandaag woll tosaam’,
doch ick, un weer blied as’n Kind.

Mit lewerla kweem de düstere Nacht,
un de Wind reep: „Nacht, ick kaam futt“.
Un de Flammen wurn still – nett as mien Hart –
`t is wohr: elker Für brannt mal ut.

*

Marie un Mariechen

Marie un Mariechen,
Dat leewe Gespann –
De een fägt dört Hus hen,
De anner öwer Land.

Un s’abends sittn se binannr,
Un Tee moot der her!
Un denn warm’s sück un snacken,
Un nix deiht mähr sähr.

Un denn kummt Unkel Paul ook,
De hört der mit to.
De brengt hör wat Leckers,
Mal Hönnig un so.

De Welt is vandage
So kolt un so arm!
Marie un Mariechen,
Bi Jo wort’n warm!

*

De Malersmann un de Kunst

„Dat is ja rein orrig – wo geiht dat bloot to!
Noch güstern, do wuß ick’t! Ick wuß: dat moot so!

Nu kiek ick und stah ick, un nix weet ick mähr.
So wull ick’t, s o muß dat, un all is verkährt.

Dar sitt nu so’n Vögel, un ick mag hum nich lied’n.
Dat queem so un sull nich un dürt nich so bliev’n!

‚n Fenster kann’k malen, so faaken ick will.
Denn nähm ick mien Pinsel un strakel hum still.

Un denn wort he so witt, un denn lett he so fein!
Un denn goh ick na Hus un segg an mi: Hein,

dat hest du wär goot maakt! Legg Pinsel man hen!
Nu gah man na Moder un rüske die denn…

Man vandaag geih’t verdwaß, `t is all woll verdreiht!
Vandaag will nix glücken! Un wat d’r all steiht,

dat i s nix, dat is nix, dat moot all wär weg!
Mit ’n Pinsel der öwer, dat ‚k d’r nix mähr van seeg!“

„Och Meister, leewe Meister, wo staht Ji denn dor!
De Kunst is `n Dame! De maakt sück mal rar!

Se will nich, se kummt nich – woor is se denn hen!
Wie beid’n hemm hör güstern de heel Dag doch sehn!

Na laat’t hör, leewe Meister, nu argert Jo nich!
Su kummt saß wär bi uns mit ’n fründelk Gesicht.

Wi beid’n , leewe Meister: wi drink’n Taß Tee!
Un sücht se’t, denn denkt se: ,Wat moi hemm dat de!
Ick will nich alleen wä’n, ick gah na hör hen…’
Un lööwt mi, leewe Meister, so krieg wi hör denn!

Dor kummt s’ all, de Dame! Se kickt uns all an:
,Ja, ja… mit Jo beid’n, denn word der wat van!’

Nu lacht se, nu danzt se, dat Gesichtje so bliedn –
un glieks sitt dor ´n Vögel, de mög wi woll lied’n!“